Gotowanie W czasie rozwoju owocu pomidora tylko nieliczne podziały komórkowe zachodzą w ścianie zalążni i w przegrodach dzielących zalążnię na komory. W przeciwieństwie do tego każde łożysko cechują intensywne podziały komórkowe i wzrost objętości, w wyniku czego komory zalążni zostają wypełnione mięsistą tkanką, całkowicie otaczającą nasiona. Tkanka łożyska tworzy miąższ dojrzałego owocu. Komórki tej tkanki w czasie dojrzewania owocu rozpadają się wytwarzając śluz (Czaja, 1963). Owocnia ma skutynizowaną epi-dermę i subepidermalną kolenchymę. Wewnętrzną tkankę owocni stanowi miękisz, a komórki wewnętrznej epidermy są cienkościenne. Jeżeli w jagodach wyraźnie zaznaczone są komory, komórki wewnętrznej epidermy ściany owocu mogą mieć grube ściany komórkowe i niekiedy kutykulę (Kraus, 1949), W niektórych jagodach komory wypełnione są utworami powstałymi wskutek podziałów komórek ścian owocni oraz łożysk (Physalis Alke-kengi), w innych zaś - wyrostkami utworzonymi.

W wyniku' rozrastania się przegród zalążni (Bryonia dioica; Kraus, 1949). Owoc roślin cytrusowych (hespeiidium) jest bardzo zbliżony do jagody. Powstaje on z zalążni zrośniętej z wielu owocolistków i mającej łożysko środkowe. W czasie rozwoju owocu w całej zalążni występują podziały komórkowe i ostatecznie perykar-pium różnicuje się na trzy pokłady (Scott i Baker, 1947). Pokład zewnętrzny (egzokarpium lub llavedo) jest spoisty, składa się z komórek kolenchymy i zawiera gruczoły wydzielające olejek; pokład środkowy (mezokarpium lub albedo) w wyniku luźnego ułożenia komórek ma strukturę gąbczastą; pokład wewnętrzny (endokarpium) jest zwarty i wytwarza gąbczaste woreczki wypełniające komory w dojrzałym owocu. Woreczki te rozwijają się początkowo jako wielokomórkowe włoski (Hartl, 1957). Szczytowa część każdego włoska rozrasta się, następnie komórki środkowe rozpadają się a powstała przestrzeń zostaje wypełniona sokiem. Bazalna część włoska tworzy trzonek podtrzymujący worek sokowy.

Owoc dyniowatych (CucurbHaceae) jest podobny do jagody i powstaje z zalążni dolnej. Ściana owocu ma silnie wykształcone mezokarpium o niejednorodnej budowie (Matijenko, 1957). Zewnętrzna i wewnętrzna epiderma tworzą egzokarpium i endokarpium. Mezokarpium składa się z następujących tkanek: kolenchymy, miękiszu (który może zawierać chloroplasty), sklerenchymy występującej u niektórych rodzajów (arbuz, dynia), mięsistej parenchymy oraz soczystej parenchymy (w owocach soczystych). Część soczysta owocu może zawierać karotenoidy. W mięsistym mezokarpium występują wiązki waskularne. U niektórych rodzajów (arbuz, dynia) epiderma wewnętrzna tworzy ściśle przylegającą do łupiny nasiennej przezroczystą błonkę. W owocach niektórych Cucurbilaceae wykształca się peryderma. Na przykład u Cacumis peryderma ułożona jest w postaci sieci. Rozwój jej prawdopodobnie wywołany jest pękaniem powierzchni owocu (Meissner, 1952). Jeżeli ściana zalążni przekształca się w perykarpium.



Tagi: owoce, energie, przyroda

Drzewo kategorii