Zapłodnienie komórki jajowej wyzwala powszechnie rozwój nasienia z zalążka a owocu z zalążni. (Szyjka słupka i znamię zwykle usychają po zapyleniu). Owoc może również powstawać bez tworzenia się nasion i bez zapłodnienia, a zjawisko to znane jesŁ jako partenokarpia (z greek, parthenos - dziewica i karpós - owoc). W związku z niejednakową budową kwiatów morfologia owoców jest bardzo różna. Ponadto owoce powstałe z kwiatów tego samego typu mogą rozwijać się w odmienny sposób. Poza tym zmiany prowadzące do wykształcenia owocu nie zawsze ograniczają się do zalążni, ale często obejmują i inne części kwiatu nie powstające z owpeolistków (części dodatkowe), np. dno kwiatowe u truskawki, kielich u morwy, liście przykwiatowe u ananasa i rurkę kwiatową lub dno kwiatowe w kwiatach górnych. Jeszcze inną komplikacją w rozwoju owocu jest powstawanie pojedynczych owoców z różnych skupień oddzielnych owocolist-ków. Owocolistki te mogą pochodzić z jednego kwiatu (owoc zbiorowy powstały ze słupkowia apokarpicznego).
Lub z kilku kwiatów (owoc złożony). Skomplikowana budowa owocu powoduje, że brak jest powszechnie przyjętej definicji i klasyfikacji owoców. Pod względem botanicznym klasyfikacja owoców powinna uwzględniać zasadniczą budowę kwiatów, z których pochodzą poszczególne typy owoców. Przykładem takiej klasyfikacji jest podział owoców opracowany przez Winklera (1939). Według tej klasyfikacji owoc jest wytworem całego słupkowia oraz jakichkolwiek innych części kwiatu złączonych ze słupkowiem po wykształceniu się owocu. W klasyfikacji Winklera decydujące znaczenie mają zasadniczo cztery cechy słupkowia: 1) chorikarpelia, czyli wolnoowocolistkowość (owocolistki wolne, Sammelfrucht, czyli owoc zbiorowy), 2) synkarpelia, czyli zrosłoowoco-listkowość (owocolistki zrośnięte, Einheitsfrucht - owoc pojedynczy) 3) epichlamydia, czyli nadokwiatowość (kwiat dolny, Freifrucht- owoc wolny), 4) hipochlamydia, czyli podokwiatowość (kwiat okołozalążniowy i górny, Becherfrucht - owoc kubkowaty).
W owocu zbiorowym każdy owocoli-stek tworzy owocek (Winkler, 1940). Cechy pierwsza i druga mogą być połączone z cechami trzecią lub czwartą. Przykładami takich kombinacji są: wolnoowocolistkowy nadokwiatowy owoc Ranunculus (rys. 19.1 A), zrosłoowocolistkowy, nadokwiatowy owoc Solarium (rys. 19.1B), wolnoowocolistkowy podokwiatowy owoc Rosa (rys. 19.1C) i zrosłoowocolistkowy podokwiatowy owoc Coinus (rys. 19.1D). W tym systemie klasyfikacyjnym słupkowie wolnoowocolistkowe nadokwiatowe jest traktowane jako najbardziej prymitywne, a zrosłoowocolistkowe podokwiatowe - jako najbardziej wyspecjalizowane, mieszek zaś stanowi najbardziej prymitywny typ owocu (Juhnke i Winkler, 1938; Winkler, 1939). Inne cechy charakterystyczne, szczególnie ułożenie i sposób zrastania się owocolistków oraz pochodzenie ściany owocu i sposób jej pękania, mogą posłużyć do dalszego podziału na mniejsze podgrupy (Baumann-Bodenheim, 1954). W klasyfikacji opartej na przypuszczalnej ewolucji owoców (Lewina, 1961)
Partnerzy
Artykuły
-
- Typy owoców
- Terminologia
- Witaminowe bomby
- Owocowe szaleństwo
- Owocowe smaki
- Jeżyny
- Trufle
- Rozwój owocu
- Typ owocu
- Okrywa owocu Kołdry jakie posiadamy w sprzedaży są wykonane z najwyższej jakości materiałów buty vans