WPŁYW NA KLIMAT Północnoatlantycki pas transmisyjny łagodzi warunki termiczne w Europie i Ameryce Północnej, sprawiając, że zimy są stosunkowo ciepłe, co sprzyja rolnictwu. Monsuny zapewniają dobre warunki w okresie wegetacji roślin na dużych obszarach Afryki i Dalekiego Wschodu. W Azji Środkowej przeważa klimat wilgotny, a w Antarktyce i na południowym Atlantyku panują chłody. PAS TRANSMISYJNY ZATRZYMANY Jeśli zbyt wiele słodkiej wody dostanie się do północnego Atlantyku, słone prądy płynące z południa zostaną rozcieńczone. Wody powierzchniowe nie będą się zagęszczać, co uniemożliwi ich opadanie w głąb oceanu. W efekcie pas transmisyjny zostanie zatrzymany lub spowolniony. Wiatry będą transportować na wschód mroźne powietrze (duże strzałki). Takie warunki mogą trwać dziesięciolecia lub nawet dłużej dopóty, dopóki południowe wody nie staną się na tyle słone, aby wypchnąć słodką wodę na północ, ponownie uruchamiając pas transmisyjny.
WPŁYW NA KLIMAT Gdy pas transmisyjny zaniknie, w Europie i Ameryce Północnej zimy stanąsię ostrzejsze i pogorsząsię warunki upraw. W tych regionach, gdzie rolnictwo zwykle zależy od monsunów, wystąpiąsusze czasami potęgowane przez silne wiatry. W Azji Środkowej wystąpi deficyt wody i wiele regionów na półkuli południowej się ociepli. NIE POWSTAŁY DOTYCHCZAS żadne wiarygodne prognozy nagłych zmian klimatycznych i nie należy się spodziewać, że w najbliższym czasie powstaną. Powodem jest gwałtowność tych zmian, co sprawia, że są znacznie trudniejsze do przewidzenia niż globalne ocieplenie lub inne długotrwałe efekty. Zmiany te zachodzą nagle, gdy powolne, lecz stale działające czynniki takie jak globalne ocieplenie doprowadzą któryś z podstawowych elementów systemu klimatycznego do progu krytycznego. Po jego przekroczeniu klimat przechodzi do nowego stanu, podobnie jak przechylony zbyt mocno kajak. Ocena, jak daleko możemy się wychylić, bez narażenia się na wywrotkę, jest praktycznie niemożliwa, zwłaszcza jeśli kajakiem kołyszą wiatr i fale. Równie trudno jest przewidzieć, kiedy jakiś czynnik klimatyczny zbliża się do punktu krytycznego
Naukowcy poznają czynniki zaburzające równowagę klimatu za pomocą modelowania numerycznego. Wiele się już dowiedzieli o przyczynach kołysania „klimatycznym kajakiem”. Aby ocenić, na ile poprawne są te prognozy, przeprowadza się symulacje na danych z przeszłości. Wiele modeli całkiem dobrze odzwierciedla podstawowe cechy zmian zachodzących w przeszłości. Innymi słowy, modele wiernie odwzorowują miejsce i czas wystąpienia nagłych ochłodzeń lub susz, zarejestrowane w warstwach lodu i osadów. Niektórymi z nich można nawet symulować zmiany przebiegów sztormów, wiatru, sezonów opadowych i innych szczegółów. Jeśli jednak nawet modele prawidłowo odzwierciedlają ogólny charakter zmian klimatu, to niedokładnie przedstawiają ważne jego elementy. Szczególnie dotyczy to nagłych zmian, które w rzeczywistości są zwykle istotniejsze i obejmują większy obszar, niż przedstawiają to modele. Większość z nich na przykład zaniża ilość wilgoci utraconej na Saharze w ciągu kilku tysięcy lat. Także z małą precyzją symulują zarówno znaczne ocieplenie rejonów polarnych w czasach dinozaurów, jak i ekstremalne ochłodzenie podczas maksimum ostatniego zlodowacenia.