Gotowanie Niektórzy egiptolodzy sugerują, że mogły one mieć wiele wspólnego z haremem królewskim. Stręczycielki czy raczej gejsze? Może nie były to osoby o szczególnym znaczeniu politycznym, ale na życie prywatne faraona mogły mieć wpływ bardzo istotny. Tysiąc lat później inne kapłanki, również kobiety z najwyższych sfer, odgrywały zasadniczą rolę w teologii politycznej. Były to „boskie małżonki Amona”, od których wymagano dziewictwa, by lepiej pełniły swoją rolę w boskiej prokreacji kolejnych następców tronu. Zdaje się, że nikt nie oczekiwał aż takich poświęceń od kapłanek Hathor w czasach Starego Państwa. Tak czy inaczej nasze odkrycia dowodzą, że po śmierci dostępowały one zaszczytu takiego samego pochówku jak najbardziej zaufani urzędnicy królewscy. Wykopaliska w tej części nekropoli pozwoliły nam też lepiej poznać zwyczaje grzebalne ówczesnych Egipcjan.

Okazało się bowiem, że w obrębie wielu mastab znajdują się aż dwa zamaskowane szyby: głęboki północny zakończony komorą grobową, w której spoczywało ciało zmarłego i plytszy południowy wypełniony sprzętem użytym podczas mumifikacji i pogrzebu, a także potłuczonymi naczyniami z czerwoną polewą. Teodozja Rzeuska, badaczka z naszej misji, skojarzyła te skorupy z ceremonią tłuczenia czerwonych naczyń, znaną dotychczas tylko z tekstów. Jej odkrycia pozwoliły też odróżnić szyby przeznaczone na pochówek zmarłego od szybów czysto rytualnych. Dotychczas sądzono, że drugi szyb w mastabach Starego Państwa był przeznaczony dla kogoś z członków najbliższej rodziny. Ciekawe wyniki przyniosło również odsłonięcie fragmentu zachodniej części gigantycznego muru otaczającego okręg grobowy piramidy Dżesera. Składał się on, podobnie jak w innych odsłoniętych już miejscach, z kilkumetrowej grubości rdzenia z bloków szarego miejscowego wapienia, a także pięknego licowania, które kształtem naśladuje ściany pałacu królewskiego, z licznymi niszami o symetrycznym, wyszukanym profilowaniu.

Ta elegancka licówka olśniewa bielą, wzniesiono ją bowiem z najszlachetniejszego wapienia, którego kamieniołomy znajdują się po drugiej stronie Nilu. Ale lokalizacja tego muru różni się od fundamentów w innych partiach okręgu grobowego. Zabrakło tu skały, którą można by zniwelować do tego samego poziomu. Należało więc zbudować wysoką i mocną platformę, mogącą dźwignąć potężny mur. Po odsłonięciu lica fundamentu okazało się, że był on solidny na górze, a słaby na dole. Górna część składa się z kilku warstw bloków twardego wapienia, połączonych mocną zaprawą. Ale dolna warstwa kamieni spoczywa na piasku. Najbardziej zaskoczyło nas jednak to, że warstwa sproszkowanej cegły muł owej, biegnąca poziomo pośrodku warstwy piasku i wychodząca poza fundament muru, stopniowo zmienia się w konstrukcję z cegły suszonej.



Tagi: człowiek, ochrona, woda

Drzewo kategorii